Rovena Dilo - Rrëfimi

Hera e parë jam tek ti
Dua falje t’kërkoj n’vend të tij, atij
Se më deshti pa masë
Me gjith qenjen e tij, atij
Është mëkati i tij

Hera e parë jam tek ti
Unë pa të nuk di të ha as të pi
Gjunjt mi ngrohu, duart puthi
Si ujë në shkretirë më ruajti
Si të ec, si të flas
Ai më mësoi edhe të thërras
Tempull dashurie është ai
Ky është mëkati i tij

Ref.
A ka 300 ditë
A ka edhe ky vit
Pse nuk jetova
Veq thinja numërova
A ka në k’të botë, a ka
Zot nëse ka ku mbet drejtsia
Pse më nuk jam e tija, s’jam e tija
S’jam e tija

Njerëz të çuditshëm ka
Nuk e di pse veshtirë e kanë të qajn
K’të rrëfim e mbusha vaj
Si mbi ditet që nisa të qaj
Nuk është memoar
I një dashurie është detaj
Ishte një shumëkatëshe
Që besa mbeti veq përdhesa

Ref.
A ka 300 ditë
A ka edhe ky vit
Pse nuk jetova
Vetëm thinja, brenga numërova
A ka në k’të botë, a ka
Zot nëse ka ku mbet drejtsia
Pse unë më nuk jam e tija, s’jam e tija
S’jam e tija

Se më deshti pa masë
Me gjith qenjen e tij, atij
Është mëkati i tij

A ka, a ka, a ka 300 ditë
A ka, a ka, a ka edhe ky vit
Pse nuk jetova
Vetëm thinja, brenga numërova

Po ku mbeti drejtësia
Pse unë më nuk jam e tija
S’jam e tija, s’jam e tija